Á hverjum morgni fer ég í tæplega klukkutíma göngu með hundinn okkar, hana Brennu. Þetta er fín og nauðsynlega heilsubótarganga fyrir miðaldra karl. Stundum finnst mér eins og það sé Brenna sem fer með mig í gönguna.
Leiðin sem ég geng er tæplega fimm kílómetrar er talin góð ganga til þess að hreyfa við blóðrásinni. Á leiðinni er brekka sem ég valdi sérstaklega þegar ég byrjaði að ganga til þess að hafa smá áreynslu. Brekkan liggur frá gatnamótum Flugvallavegar og Bústaðarvegs upp á Öskjuhlíðina. Hækkunin er líklega í kringum 20 – 30 metrar. Fyrst þegar ég vara að ganga upp þessa brekku var ég tiltölulega móður á fyrstu metrunum. Í dag þegar ég geng hana á hverjum degi finn ég lítið fyrir göngunni upp. En undantekningalaust þegar ég kem upp brekkuna er eins og ég sé frískari. Ef ég sleppi göngunni í nokkra daga, þegar ég fer í sumarfrí eða út út bænum, finn ég fyrir smá mæði þegar ég byrja aftur að ganga brekkuna. Þegar einhver gengur með mér, sem gerist stundum, tek ég eftir því að viðkomandi mæðist aðeins í brekkunni. Ef hann gengur sjaldan er hann lafmóður þegar upp er komið. Brekkan er þannig mjög gagnleg fyrir hjartað og heilsuna. Þess vegna finnst mér að þessi brekka ætti að heita Hjartabrekkan.
Þó að ég sé snemma á ferðinni eru alltaf nokkrir íbúar komnir á stjá. Undanfarið hef ég tekið eftir ungum manni á þrítugsaldri sem kemur heiman frá sér, líklega í Hamrahlíðinni, og gengur mjög ákveðinn út Stigahlíðina til að ná strætó á Miklubrautinni. Hann er með stóra íþróttatösku á öxlinni og virðist á leiðinni í heilsurækt, enda greinilega vel á sig kominn. Undantekningalaust reykir hann eina sígarettu af skelfilegri nautn út alla Stigahlíðina. Gersamlega tæmir hana með því að taka hvern smókinn á eftir öðrum í gríð og erg eins og þetta sé síðasta sígarettan á jörðinni. Í logni finn ég lyktina af tóbaksreiknum út alla götuna þó að ég gangi meira en hundrað metra á eftir honum.
Einhveratíma langar mig að bjóða honum að ganga með mér upp Hjartabrekkuna og sjá hvernig honum vegnar.
Comments