Mörgum finnst Ögmundur Jónasson leiðinlegur og í besta falli pirrandi stjórnmálamaður. Hann er ókrýndur foringi einhverra „kverúlanta“ í VG sem ganga almennt undir nafninu „órólega deildin“ – a.m.k. hjá fjölmiðlafólki. En sú deild samanstendur af fólki sem alltaf er með einhver leiðindi og er alltaf að viðra einhverjar djöfulsins skoðanir. Þar fer Ögmundur gjarnan fremstur í flokki og rís oftar en ekki upp á afturlappirnar með ákafa, að því er virðist af minnst tilefni. Getur aldrei verið til friðs, ekki einu sinni í sínum eigin flokki. Gasprar á skjön við kóng og prest og lætur öllum illum látum. Ég þekki Ögmund Jónasson ekkert og hef aldrei hitt hann. Allir sem ég þekki og þekkja Ögmund bera honum söguna vel. Flestir sem hafa hitt Ögmund og kynnst honum lítillega finnst hann þægilegur og viðkunnanlegur maður í viðkynningu. Sumir ganga svo langt að segja að hann sé skemmtilegur. Þannig virðis stór gjá liggja milli Ögmundar sem stjórnmálamanns og Ögmundar sem persónu. Eflaust gætu einhverjir P.R. vitringar lagað þetta með Ögmundi. T.d. með því að segja honum að hætta að hafa svona afgerandi skoðanir eða a.m.k. pakka þeim þannig inn að áferð hans í fjölmiðlum myndi mýkjast.
Órólega deildin
Margt af því sem Ögmundur er að segja finnst mér skrítið og er ekki sammála honum. Stundum er ég meira að segja sammála þeim sem telja að Ögmundur og öll „órólega deildin“ sé að þvælast fyrir ríkisstjórninni. Þvælast fyrir landsmálunum, framgangi atvinnulífsins á Suðurnesjum og erlendum fjárfestingum. Einstaka sinnum er ég hins vegar sammála ýmsu sem kemur frá „órólegu deildinni“, eins og t.d. þegar verið er að tala um virkjanir á Torfajökulssvæðinu. Þegar ég heyri slíkar hugmyndir fæ ég hland fyrir hjartað og fyllist reiði. Þá get ég fagnað þegar meðlimur úr „órólegu deildinni“ segir að allar slíkar hugmyndir séu út í hött. Þá er ég feginn að til er fólk í hinu pólitíska samfélagi sem vill „koma vitinu“ fyrir þá sem vinna í orkugeiranum og virðast bera lítið skynbragð á heilagleikann í íslenskri náttúru og þau tækifæri sem þar liggja fyrir margs konar atvinnulíf kringum ferðaþjónustu.
En Ögmundur er auðvitað ekki eini stjórnmálamaðurinn sem hefur verið umdeildur.
Þegar Davíð Oddsson var við völd, alveg frá borgarstjóraárunum yfir í Seðlabankann gekk hann gjarnan undir uppnefninu „Bubbi kóngur“. Þetta uppnefni endurspeglaði reyndar mjög vel valdastöðu Davíðs Oddssonar. Sumir segja að þetta hafi fests við hann vegna þess hversu ósveigjanlegur, ráðríkur og langrækinn hann er sagður vera. Hver svo sem ástæðan er held ég að það sé óumdeilanlegt að Davíð var ákaflega valdamikill maður. Davíð var reyndar svo valdamikill bæði innan og utan Sjálfstæðisflokksins voru aðeins örfáir einstaklingar þorðu að hafa skoðanir á gjörðum hans og athöfnum opinberlega. Undir hans stjórn og Geirs Haarde var Sjálfstæðisflokkurinn ekki ólíkur Kommúnistaflokknum í norður-Kóreu eða Kína. Formannskosningar eitt allsherjar hallelúja upp á 90% plús og skoðanaleysi á daglegu stjórnmálavafstri landlæg plága í flokknum. Flokksaginn var aðalsmerki og foringinn dýrkaður. Þingmenn sögðu sjaldan neitt upphátt. Í þeim flokki var engin helvítis „órólega deild“ sem truflaði „Bubba kóng“. Aðeins einu sinni á þessum árum man ég eftir efasemdum um Davíð sem menn hvísluðust á um í samfélaginu. Þegar veita átti Íslenskri Erfðagreiningu ríkisábyrgð. Jafnvel þó að það væri hin fullkomna hugmyndafræðilega þversögn innan Sjálfstæðisflokksins og þar að auki í 180 gráðu mótsögn við stefnu flokksins tókst að troða henni með afli niður um þegjandi kok flestra ráðamanna og fylgismanna flokksins.
Veiking lýðræðisins og aðferðir við þöggun
En Davíð nægði ekki að þagga niður í eigin flokksmönnum, hann tæklaði líka stjórnarandstöðuna eins og Alþýðuflokkinn og Alþýðubandalagið. Með því að senda þá sem eitthvað gátu í þeim flokkum í þægilega launaðar sendiherrastöður styrkti hann stöðu sína hjá stjórnarandstöðunni. Með því að þiggja þessar stöður og færa sig út úr stjórnmálum áttu einstaklingar eins og Jón Baldvin, Guðmundur Árni, Eiður Guðnason og Svavar Gestsson stóran þátt í að styrkja tangarhald Davíðs, veikja lýðræðið og ryðja veginn fyrir þeirri spillingu sem kom í kjölfarið. Viðnám lýðræðisins veiktist. Þeir sem eftir sátu í þessum flokkum vildu líklega lítið segja upphátt með það í huga að hljóta náð fyrir augum „Bubba kóngs“ sem myndi þá veita þeim góða stöðu í sendiráði eða notalegri stofnun á vegum ríkisins. Þöggunin var byrjuð og lýðræðið byrjað að laskast. Allir nema Ögmundur sem var alltaf með trantinn einhverstaðar út á kanti baulandi um hluti sem flestir flokkuðu undir úrtölur.
Grímulaus vanvirðing við lýðræðið náði síðan hámarki hjá Geir Haarde þegar hann þáði 50 milljónir í styrki fyrir hönd Sjálfstæðisflokksins. Með þeim gjörningi má segja að flokksagi, skortur á eðlilegum skoðanaskiptum, hlýðni, formannsdýrkun, gagnrýnisleysi og spilling hafi fótumtroðið lýðræðið. Sá sem hefur reynslu af stjórnmálum og tekur við slíkum fjármunum, alveg sama hvað hann er vitlaus, veit að með þeim hefur hann skekkt allt sem heitir lýðræði, jafnræði og eðlileg skoðanaskipti í nútímasamfélagi. Hann gefur í þessu tilfelli Sjálfstæðisflokknum stjarnfræðilegt forskot í okkar litla samfélagi og gefur algeran skít í lýðræðið.
Með mínu atkvæði!
Þegar ég hugsa um þessa hluti iðrast ég og skammast mín fyrir að hafa kosið Sjálfstæðisflokkinn, Davíð Oddsson og Geir Haarde í prófkjörum og kosningum í meira en tvo áratugi. Ég skammast mín fyrir það að þeir hafi gert allt þetta með mínu atkvæði. Að þeir hafi með mínu atkvæði gert svona grófa aðför að lýðræðinu. Að ég hafi trúað þeim leiktjöldum sem þeir settu upp með skítugum og subbulegum fjármunum.
Jákvæðar hliðar "órólegu deildarinnar"
Í ljósi atburðarásar síðust ára velti ég því oft fyrir mér núna þegar „órólega deildin“ fer á stjá hvort það sé í sjálfu sér eitthvað að því að fólk sem er í stjórnarsamstarfi tjái sig opinberlega um ósamkomulag. Er eitthvað óeðlilegt að deilumál séu rædd í fjölmiðlum við þjóðina? Er eitthvað slæmt að veikja flokksagann og styrkja lýðræðið? Þarf umræðan endilega að vera í reykfylltum lokuðu bakherbergjum þar sem vélað er um jafn stóra hluti og örlög þjóðarinnar. Afleiðingin af slíkum vinnubrögðum er að koma í hausinn á okkur í Magna málinu. Aðallega vegna þess að þar er að eiga sér stað einkavæðing í orkugeiranum án þess að eðlileg lýðræðisleg umræða hafi farið fram um það meðal þjóðarinnar hvort hún vilji einkavæðingu í orkugeiranum. Það er óásættanlegt fyrir okkur sem þjóð, hvar í flokki sem við stöndum og hvaða skoðanir sem við höfum, að yfirgripsmikil opin lýðræðisleg umræða á því svið sé ekki undanfari einkavæðingar.
Af þessum ástæðum meðal annars held ég að það sé misskilningur hjá mér og mörgum öðrum að Ögmundur sé leiðinlegur. Ég held að margar opinberar athugasemdir hans, ýmsar athugsemdir Guðfríðar Lilju, Atla Gíslasonar , Lilju Mósesdóttur og fleiri í „órólegu deildinni“ séu til góða. Það er ánægjuefni að sjá þau hafna flokksaganum og opna umræðuna fyrir fólkið í flokknum sínum og fólkið í landinu. Ég fæ heldur ekki betur séð en að Steingrímur valdi alveg því hlutverki að takast á við þessar athugasemdir fyrir opnum tjöldum. Sem betur fer hefur hann ekki þetta tæki, flokksagann, sem snérist svona illilega í höndunum á „Bubba kóngi“. Fjölmiðlafólk og sumir stjórnmálaskýrendur þurfa hins vegar að fara að hugsa um þetta sem eðlilega hluta af lýðræðinu sem okkur langar að búa við en ekki sem merki um að allt sé að fara til fokking helvítis og að stjórnin sé að falla. Og Sjálfstæðismenn ættu að byrja að öfunda VG yfir því að þar ríki heilbrigð skoðanaskipti og lýðræði. Þeir ættu að byrja að hampa Ragnheiði Ríkharðsdóttur og hvetja hana til að segja meira og tala oftar. Þá gæti t.d. verið að fólk eins og ég sem ber virðingu fyrir mörgu í stefnu Sjálfstæðisflokksins gætum farið að treysta þeim flokki aftur.
Stöndum vörð um lýðræðið
Ég held að Ögmundur sé ekkert leiðinlegur. Ég held að Ögmundur og „órólega deildin“ séu vinir lýðræðisins. Ég held líka að Ragnheiður Ríkharðsdóttir sé vinur lýðræðisins. Þau eru tilbúin til að opinbera ágreining og efla almenn skoðanaskipti áður en flokkurinn tekur ákvörðun. Það er eðlilegur hlut af lýðræðislegri umræðu í nútíma samfélagi. Það er atriði sem við þurfum núna öll að standa vörð um og efla -hvar í flokki sem við stöndum.
